Hiszpania - położona w południowo-zachodniej Europie, na Półwyspie Iberyjskim, jest niezwykle zróżnicowana. Jej mieszkańcy nie mówią o niej La Espana - Hiszpania, ale Las Espanas - Hiszpanie. Używają liczby mnogiej nawet wtedy, gdy mówią o stolicy - Las Madriles, Madryty. Regionalizm jest tutaj niemal obsesją. W ostatnim ćwierćwieczu utworzono kilkanaście autonomías - regionów autonomicznych - z których każdy ma własny rząd, budżet i ministerstwo kultury. Czasy zjednoczonego państwa rządzonego silną ręką z Madrytu odeszły w przeszłość.

Tych, którzy pierwszy raz goszczą w tym kraju, najbardziej zaskakują przede wszystkim różnice między regionami - w języku, kulturze, tradycjach artystycznych, krajobrazie i polityce. Największym powodzeniem cieszy się hiszpańskie wybrzeże z piaszczystymi, pełnymi słońca plażami, ciepłym, błękitnym morzem oraz bogatą ofertą rozrywki.

Kuchnia Hiszpańska Hiszpańska kuchnia ma kilka bardzo charakterystycznych cech. Kraj jest rajem dla miłośników ryb i owoców morza, ponieważ są one podstawą rozmaitych przekąsek (tapas), a przy tym nawet w miejscach oddalonych o setki kilometrów od wybrzeża nie tracą nic ze smaku i świeżości. Niestety, nie należą do tanich, toteż rzadko znajdują się w dolnych zakresach cenowych, może z wyjątkiem najpopularniejszych gatunków ryb, np. dorsza, często solonego, wątłusza oraz kałamarnic. Dlatego trzeba korzystać z tego, co jest dostępne. W restauracjach z owocami morza podaje się często znakomity gulasz rybny - zarzuela i paellas (potrawy z ryżu zawierające także mięso, zwykle z królika lub kurczaka). Paella wywodzi się z Walencji i tam właśnie przyrządza się ją najlepiej, ale w całym kraju jada się różne odmiany tej potrawy. Mięso jest najczęściej przyrządzane na ruszcie i podawane z kilkoma smażonymi ziemniakami oraz paroma listkami sałaty, bywa solone albo suszone i podawane jako przystawka oraz na kanapkach. Wyśmienita jest jamón serrano, hiszpańska odmiana szynki parmeńskiej. Najlepsze jej rodzaje, pochodzące z Estremadury i Huelvy na południowym zachodzie, są bardzo drogie. Na wsiach często podaje się również dziczyznę. Dania z młodych zwierząt przyrządzane w centralnej części Hiszpanii, np. cochillino (młodziutkie prosię karmione tylko mlekiem matki) czy też lechal (takież jagnię), mogą być mniej zachęcające. Warzywa to rzadko więcej niż kilka frytek czy gotowanych ziemniaków towarzyszących drugiemu daniu (ale można zamówić dodatkowo). Za to często wstępem do posiłku jest sałatka lub, zwłaszcza na północy, przystawka w postaci pożywnej zupy jarzynowej albo talerza ziemniaków z warzywami. Na deser w tańszych lokalach podaje się zwykle świeże owoce lub flan, hiszpański crčme caramel. Występuje on często w wersjach regionalnych, takich jak crema catalana w Katalonii czy w Andaluzji tocino de cielo. Jest też dużo rodzajów budyniu (pudín), jak budyń ryżowy czy inne przypominające nasz kisiel. W niektórych ciekawszych restauracjach można natrafić na szefa kuchni, który specjalizuje się w deserach, bądź też sprowadza dulce z miejscowego klasztoru (zwykle są doskonałe). W zasadzie jednak desery nie są najmocniejszym punktem kuchni hiszpańskiej. Zwykle najlepiej pozostać przy owocach i serach.

Corrida
Nazwa corrida pochodzi od hiszpańskiego słowa correr, co oznacza "biegać". To niezwykłe widowisko - walka człowieka z bykiem to nie tylko rodzaj rozrywki, ale część hiszpańskiej kultury. Tradycja corridy na Półwysep Iberyjski przywędrowała wraz z plemionami arabskimi i początkowo była widowiskiem elitarnym - dla arystokracji. W dniu dzisiejszym jest to raczej rodzaj rozrywki, niż rytuał - torreadorzy zachęcają byka do walki za pomocą mulety (czerwonej płachty), następnie - aby go bardziej rozdrażnić - wbijają mu lancę i rodzaj krótkiej włóczni w unerwiony nerw na karku. Taki zabieg powoduje opóźnienie ruchów byka, żeby łatwiej było torreadorom złapać go za rogi. Następnie na arenę wchodzi zabijacz i próbuje zabić byka, wbijając mu lancę w niewielkie miejsce na karku zwierzęcia. Kiedy mu się to uda - torreador zostaje nagrodzony brawami widowni. Tylko w Hiszpanii corrida zachował swój pierwotny, nieco brutalny charakter, dlatego budzi protesty ze strony niektórych środowisk. W innych państwach, które kultywują tę tradycję, ma ona wymiar barwnego przedstawienia, nigdy niekończącego się śmiercią jednej ze stron.

Taniec flamenco
Ten niezwykle ekspresyjny taniec wiąże się z tradycją andaluzyjskich cyganów. To nie tylko muzyka i śpiew, ale barwne stroje i mimika twarzy i gesty tańczących. Stroje zazwyczaj są niezwykle barwne - panie do tańca zakładają falbaniaste suknie i kolorowy gorset, a panowie obcisłe czarne lub granatowe spodnie, białą koszulę i apaszkę. Taniec flamenco można wykonywać solo, w duecie, grupowo lub etapowo - poprzez występowanie sobie kilku solówek różnych tancerzy. Najczęściej tańczącym towarzyszy muzyka dobywająca się z gitary, rzadziej muzycy korzystają z fletu, czy wiolonczeli. Zarówno muzycy, jak i tańczący używają różnego rodzaju rekwizytów, za pomocą których wybijają rytm lub czynią widowisko jeszcze bardziej kolorowym - są to zazwyczaj bębny, kastaniety, lub w przypadku kobiet - kwiaty i wachlarze.

Telefon
Z Polski:00 34 + numer kierunkowy miasta + numer abonenta; do Polski 00 48 + prefiks + numer kierunkowy miasta (bez zera) + numer abonenta. Rozmowy z hotelu zawsze są droższe, niż z automatów. Po godzinie 22.00 rozmowy są tańsze.
Czas
taki sam jak w Polsce.

Godziny pracy
Większość placówek pracuje z przerwą na tzw. sjestę w godzinach południowych (między 13.30 a 17.00).

Sklepy
Czynne od poniedziałku do soboty w godz. 10.00 - 20.00.

Poczty
Czynne od poniedziałku do piątku w godz. 09.00 - 18.00.

Banki
Czynne od poniedziałku do piątku 09.00 - 14.00.

Kantory
Czynne od poniedziałku do soboty 10.00 -19.00

Najlepszą porą na wyjazd jest wiosna i jesień, ale pogoda zależy od regionu. Centralne płaskowyże charakteryzują się ostrym klimatem: latem panują tam upały, natomiast zimy są mroźne i wietrzne. Na wybrzeżach Atlantyku klimat jest morski (wilgotno i mgliście), a dość deszczowe lato trwa stosunkowo krótko. Na śródziemnomorskim południu przez cały rok jest ciepło, a klimat zbliżony do subtropikalnego. Niektóre części Andaluzji przyciągają turystów nawet w grudniu. W pełni lata do Hiszpanii przyjeżdżają niezliczone tłumy turystów. Rocznie odwiedza ją około 30 mln osób, tzn. tyle samo, ile liczy ona mieszkańców. Od czerwca do września wszystkie bardziej znane miejscowości wypoczynkowe oraz miejsca, w których znajdują się ważniejsze atrakcje turystyczne, są przepełnione. W sierpniu Hiszpanie biorą urlopy. Wtedy na wybrzeżach jest największy tłok, natomiast miasta pustoszeją i zamierają. Niezależnie od pory roku do mniejszych miejscowości, oddalonych od wybrzeży, trafia niewielu turystów. A plaże znaleźć można nie tylko w najbardziej popularnych rejonach wypoczynkowych. Nie ma potrzeby się tłoczyć.

Średniowieczne miasta
Niepozorne dziś miasta, które okres świetności mają za sobą, to często najwspanialsze miejsca w Hiszpanii. Należą do nich na przykład Ciudad Rodrigo (Stara Kastylia), Baeza i Śbeda (Andaluzja), Trujillo i Cáceres (Estremadura), Albarracín (Aragonia) i Santillana (Kantabria).

Zabytki rzymskie
Muzeum i najważniejsze zabytki znajdują się w Méridzie; w Segowii zachwyca niezwykły akwedukt; warto zobaczyć również Italikę (koło Sewilli), Carmonę, Tarragonę i Empśries.

Wędrówki górskie
Najważniejsze rejony to Picos de Europa w Kantabrii i w Asturii oraz Pireneje ciągnące się przez Euskadi, Aragonię (chyba najlepsze tereny) i Katalonię. Przyroda i parki narodowe. Do najpopularniejszych parków należą Monfragüe (w Estremadurze) i Ordessa (w aragońskiej części Pirenejów).